CVN - Commissie Cultureel Verdrag Vlaanderen - Nederland

Verschenen in de Volkskrant: een veegje uit de pan voor Onno Kleyn

11/07/2011

… als reactie op Onno Kleyns recensie van Jeroen Meus’ nieuwste kookboek Dagelijkse Kost

Geachte heer Kleyn,

Wat u beschrijft is herkenbaar. Ook ik word als Nederlandse op een kantoor vol Vlamingen nog wel eens over mijn bol geaaid wanneer ik enthousiast vertel over een avond biertjes drinken in de kroeg, terwijl dat hier toch echt ‘pintjes drinken op café’ heet. Op mijn beurt smelt ik van waardering bij woorden als goesting, of de uitdrukking ‘ik zie je graag’ (alhoewel het ervan afhangt wie deze woorden uitspreekt, natuurlijk). In uw recensie doet u deze culturele en taalkundige verschillen voorkomen als een probleem. Ik vind ze eerder verrassend en nieuwsgierigmakend.

Verschillen als deze werken als een slijpsteen omdat ze je aan het denken zetten over je eigen achtergrond. Ik merk dit in de dagelijkse praktijk van mijn werk bij de Commissie Cultureel Verdrag Vlaanderen-Nederland (CVN). In reacties op de Vlaams-Nederlandse expertmeetings en samenwerkingsverbanden die wij organiseren lees ik waardering voor het samenbrengen van verschillende opinies en invalshoeken. Vermeldingen van onoverkomelijke spraakverwarringen ben ik niet tegengekomen. Zelfs de minister-presidenten van Vlaanderen en Nederland hebben dit opgepikt. “Na ruim dertig jaar culturele samenwerking is het nu hoog tijd voor economische”, waren de letterlijke woorden tijdens de persverklaring van Peeters en Rutte na afloop van hun ontmoeting op 4 juli.

Miscommunicaties en clichés zoals u ze uitvergroot? Ze bestaan ongetwijfeld. Maar laten we deze met open armen, en een beetje humor tegemoet treden. Het alternatief is ons te verschuilen, elk aan een eigen kant van opgehoogde dijken. Wat zou dat jammer zijn; door krachten te bundelen heb je immers méér.

Geschreven door

Chris Deforche

Neem contact op met Chris Deforche voor meer informatie over dit bericht