CVN - Commissie Cultureel Verdrag Vlaanderen - Nederland

Mini-interview met dichteres Lieke Marsman, winnares van de Debuutprijs “Het Liegend Konijn” 2011

28/09/2011


Op 27 september werd op de Nederlandse Ambassade in Brussel aan Lieke Marsman (1990) de Debuutprijs “Het Liegend Konijn” 2011 overhandigd. Marsman ontving de prijs als bekroning van haar dit jaar verschenen debuutbundel 
Wat ik mijzelf graag voorhoud. Naast het dichten is Lieke masterstudente Wijsbegeerte aan de Universiteit van Amsterdam.

De Debuutprijs is een samenwerkingsverband tussen Vlaams-Nederlands Huis deBuren en Het Liegend Konijn, tijdschrift voor hedendaagse Nederlandstalige poëzie. Vlaams Minister van Jeugd Pascal Smet overhandigde de prijs. Een overzicht van het gehele programma van de uitreiking vindt u hier. Een fotoserie van de uitreiking vindt u op de website van Het Liegend KonijnEen videoverslag van de prijsuitreiking, gemaakt door Vlaams-Nederlands Huis deBuren, vindt u onderaan deze pagina.

Het programma rond de overhandiging

Een avond gevuld met poëzie is misschien niet alledaags, maar daarom zeker niet minder belangrijk. Dat is de gedachte die bleef hangen na afloop van de uitreiking van de Debuutprijs “Het Liegend Konijn” aan Lieke Marsman. Want poëzie; is dat nuttig? Of weerbaar? “Nee”, luidde het antwoord van spreker Jozef Deleu, die sinds 2003 in z’n eentje de redactie van tijdschrift Het Liegend Konijn voert. Hij is er juist blij om dat poëzie niets van dat alles is. Het is een tegenhanger voor dingen zoals snelheid en gemak, die ons dagelijks leven voor een groot deel bepalen. Het geeft aanleiding om eens te gaan zitten, de tijd te nemen, te reflecteren en nieuwe invalshoeken te vinden. Dat poëzie niet ‘hapklaar’ is, is daarom juist haar kracht en haar waarde.

Lieke Marsman laat zien hoe je dat doet: onalledaags kijken naar jezelf en de wereld om je heen. “… tastend, speels en beschouwend” noemt de jury het wanneer zij regels schrijft zoals:

Je ogen zijn rood, omdat
iemand heeft gezegd dat je ogen zo blauw zijn en
dat heeft je geraakt.

(Uit het gedicht ‘Vasthoudendheid’)

Na afloop van het programma stelde ik Lieke een paar vragen.

Het mini-interview

Liekes debuutbundel bevat veel beschrijvingen van jeugdherinneringen. Ik vraag haar of ze verwacht dat de volgende fase in haar leven net zo inspirerend zal zijn als haar jeugd de afgelopen tijd geweest is?

De herinneringen aan vroeger zullen blijven komen, zo vertelt Lieke. En tegelijkertijd was het afgelopen jaar een drukke, zelfs turbulente tijd. Dat zal haar ongetwijfeld concrete nieuwe ideeën opleveren. Over een tijdje, want alle indrukken moeten eerst bezinken en daarvoor is rust nodig. Dat is best een opgave voor iemand die het moeilijk vindt om ‘nee’ te zeggen, zo legt ze uit.

Liekes gedichten zijn vaak verhalend. Ik vraag haar of ze van plan is om ook proza te schrijven?

Lieke vertelt dat ze op dit moment bezig is om de juiste vorm voor proza te ontwikkelen. Onlangs publiceerde ze voor het eerst een verhaal in het online tijdschrifthard//hoofd, met de titel ‘Mimicri / Mommy cries’. In vergelijking met poëzie vraagt proza om tekst die minder dicht is, waarin meer ‘lucht’ zit. Ze verduidelijkt: in een gedicht heeft ieder woord z’n uitgemeten plek en betekenis, terwijl in proza juist ook ruimte is voor passages waarin eigenlijk weinig gebeurt.

Opvallend genoeg merkt Lieke dat haar poëzie tegelijkertijd juist steeds compacter wordt, ten opzichte van een aantal woordrijke gedichten in de bundel Wat ik mijzelf graag voorhoud.

Ik vraag Lieke hoe ze alle media-aandacht ervaart? Zoals bijvoorbeeld het citeren van kleine stukjes uit een gedicht, dat door haar juist als één geheel gemaakt is.

Recensenten en journalisten moeten voorbeelden kunnen geven uit haar werk door te citeren, daar heeft Lieke begrip voor. Tegelijkertijd is ze een beetje overweldigd door de  hoeveelheid media-aandacht van de laatste tijd, vooral omdat er veel aan betekenis op haar werk wordt geprojecteerd. Lieke herinnert zich nog haar eigen ervaring bij het klassikaal ontleden van andermans gedichten. Toen bekroop haar de gedachte: ‘Oh nee! Als ze dit straks maar niet met mijn werk gaan doen!’ Op zulke momenten worden in een gedicht allerlei betekenissen gezocht en gevonden die de schrijver er misschien helemaal niet inlegde, en dat is een gedachte die Lieke wel enigszins bevreemdt.

Merkt Lieke, of hoopt zij dat ze een jong publiek aanspreekt, door haar eigen jonge leeftijd?

Ze merkt geen specifieke belangstelling van jongeren, zo vertelt Lieke. Ze is ook niet op die manier met een bepaalde doelgroep bezig. Uiteindelijk bepaalt de lezer toch zelf of hij/zij een gedicht aansprekend vindt of niet, of diegene nu jong of oud is. Ze vertelt dat ze binnenkort op uitnodiging zal vertellen over haar werk aan de leerlingen van de examenklas op een middelbare school.  Het is leuk, maar ook heel spannend, vertelt ze, om straks te zien hoe de jongeren op haar werk zullen reageren.

Tot slot bedank ik Lieke voor het voorlezen uit haar eigen werk, wat eerder op de avond onderdeel was van het programma rond de uitreiking van de prijs. Ik vertel dat ik ervan heb genoten, omdat het me nog meer inzicht heeft gegeven in de manier waarop ze de gedichten geschreven heeft. Lieke vraagt me of ik dat echt meen? Of ik niet het gevoel kreeg dat ze, door voor te lezen, haar interpretatie aan me opdrong? Ik antwoord haar dat het omgekeerde waar is: haar stem gaf mij de aanleiding om eens te blijven zitten, de tijd te nemen, te reflecteren en nieuwe invalshoeken te vinden.

Videoverslag van de uitreiking Debuutprijs “Het Liegend Konijn” 2011 aan Lieke Marsman (gemaakt door Vlaams-Nederlands Huis deBuren)

Uitreiking derde Debuutprijs Het Liegend Konijn aan Lieke Marsman fromdeBuren on Vimeo.

Geschreven door

Chris Deforche

Neem contact op met Chris Deforche voor meer informatie over dit bericht