CVN - Commissie Cultureel Verdrag Vlaanderen - Nederland

De Cultuurvisie van de vlaamse moedermaatschappij | Rekto Verso

Opinie RektoVerso
28/07/2014

Op http://www.rektoverso.be/artikel/de-cultuurvisie-van-de-vlaamse-moedermaatschappij schreef Wouter Hillaert en eerste analyse van het nieuwe Vlaamse regeerakkoord. Vertrouwen Verbinden, Vooruitgaan.

Hieronder een korte passage, klik op de link boven, voor het volledige artikel op RektoVerso.be


 

“Je zou van een zekere instrumentalisering van kunst en cultuur kunnen spreken, maar eigenlijk gaat het vooral om het etaleren van het merk ‘Vlaanderen’. Dat leert het ambitieuze internationale beleid van de nieuwe regering. Want nee, de cultuurpolitiek van N-VA en CD&V valt zeker niet te beschuldigen van een hoog ‘onder de kerktoren’-gehalte, zoals wel eens wordt gesneerd. Wel integendeel. Bourgeois I mikt in het buitenland op ‘een geïntegreerde strategie voor een economische, academische, culturele en publieksdiplomatie van de Vlaamse overheid’. Cultuur krijgt binnen dit internationale promotiebeleid een wervende functie: ‘Culturele en academische diplomatie zijn een belangrijk instrument om onze troeven in het buitenland op de kaart te zetten. We werken nauw samen met de kunst- en cultuursector en de universiteiten en hogescholen om Vlaanderen op cultureel en academisch vlak beter op de internationale scène te zetten, onze culturele troeven en academische excellentie uit te dragen en om elkaar wederzijds te versterken in het buitenland.’

Stond het Vlaamse internationale cultuurbeleid onder Joke Schauvliege op een laag pitje (wegens een serieuze knauw in de beschikbare middelen), dan wordt het nu ‘slagkrachtig en gefocust’, ‘in overeenstemming met de culturele diplomatie, het merkbeleid Vlaanderen en toerisme via “Flanders, State of the Art”.’ De kunstensector vraagt al lang om een cultureel luik in diplomatieke missies naar het buitenland, maar of pakweg Luc Tuymans of Anne Teresa De Keersmaeker in Beijng of New York achter een Vlaamse Leeuw willen gaan lopen, is een ander paar mouwen. Dat roept herinneringen op aan het ‘cultureel ambassadeurschap’ onder de regering Van den Brande, en dat vond de kunstensector toen veeleer een aanfluiting dan een bevestiging van de eigen artistieke waarde. Een internationaal kunstenbeleid, waarvoor extra instrumenten zijn vastgelegd in het vernieuwde Kunstendecreet, moet in de eerste plaats het parcours van kunstenaars dienen, niet de (economische) uitstraling van holding Vlaanderen.

Wellicht lezen we de culturele buitenlandstrategie van deze centrumrechtse regering hier negatiever dan nodig, maar de enthousiaste vanzelfsprekendheid waarmee ze zich naar Europa richt, bijvoorbeeld door haar internationaal cultuurbeleid ‘te kaderen in het zich ontwikkelende Europese cultuurbeleid’, noopt toch tot voorzichtigheid. ‘Creative Europe’, het nieuwe EU-cultuurbeleidsplan, waardeert de economische waarde van culturele industrieën een stuk hoger dan de intrinsieke kwaliteit van kunstcreatie. We zijn zelfs niet zo ver verwijderd van een Europa dat Vlaanderen op de vingers tikt omdat ons subsidiebeleid ‘concurrentieverstorende’ aspecten zou bevatten. Dat is nu eenmaal hoe Europa naar kunst en cultuur lijkt te kijken: niet als een unieke esthetische of kritische expressie, maar als een groeimarkt, of een uitdrukking van nationale identiteit. Wil de nieuwe Vlaamse regering daarom – vrij kritiekloos – ‘de Europese agenda niet alleen proactief opvolgen, maar hem ook actief mee bepalen?’ “

Geschreven door

Chris Deforche

Neem contact op met Chris Deforche voor meer informatie over dit bericht